ਜੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਉਰਜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਅਜੇ ਵੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਡੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਜਾਮਬਵਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਆਓ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।” ਜਾਮਬਵਾਨ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਲੂਆਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ; ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਗਿਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਠੀਕ ਕਰ। ਹਨੁਮਾਨ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਹਾੜ, ਹਿਮਵਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾ।” “ਉਥੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਉੱਚੇ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੂੰ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” “ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਜੋ ਉਥੇ ਉਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਹਨ: ਮ੍ਰਿਤਸੰਜੀਵਨੀ, ਵਿਸ਼ਲਯਕਰਣੀ, ਸੁਵਰਣਕਰਣੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਧਾਨੀ ਔਸ਼ਧੀ। ਹਨੁਮਾਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਜੋੜ ਕੇ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦੇ।” ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਆਤਮ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਫਣਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੱਬਿਆ ਤੇ ਆਪ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ। ਵਾਨਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਬਾਈ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਥੱਲੇ ਵੱਜ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਓਹ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਘਰ ਤੇ ਮਿਨਾਰਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਲੰਕਾ, ਡਰ ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ, ਤੇ ਸੱਠ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ—all—ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੱਬਿਆ, ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦੇ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਰਘੁਵੀਰ ਦੇ ਲਈ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਉੱਤੋਂ ਚੁੱਕਿਆ, ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਝੁਕਾਇਆ, ਕੰਨ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲਏ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਝਪਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪਹਾੜ, ਪੱਥਰ, ਤੇ ਆਮ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ; ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ, ਫੈਲਾਈਆਂ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹਨੁਮਾਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ; ਅੰਜਨਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਜੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਅਕਲ-ਪ੍ਰਮਾਣ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਰੱਖਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਜਾਮਬਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਇਕਾਏ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝਰਨੇ, ਗੁਫਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਝਰਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਿਖਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਘੋੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਖਰ, ਚਮਕਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ, ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਕੁਬੇਰ ਦਾ ਮਹਿਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਨੁ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਭੀ ਵੇਖਿਆ। ਕੈਲਾਸ ਦਾ ਸ਼ਿਖਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦਾ ਬਰਫੀਲਾ ਪੱਥਰ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਔਸ਼ਧੀ-ਧਾਰੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ 'ਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪਵਨ ਪੁਤ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਔਸ਼ਧੀ-ਧਾਰੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰੀ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।