ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜੰਬਵਾਨ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੀਲਾ ਨੂੰ ਤੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗਰੀਵ, ਰਿਸ਼ਭ, ਅੰਗਦ, ਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ। ਉਹ ਡਰਾਵਨੇ, ਵਰਦਾਨ-ਪ੍ਰਾਪਤ, ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਆਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ। ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਚੋਟਾਂ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਆ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਣਜਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖਦੇ ਹਨ। ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਛੱਡ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ‘ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ—ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਤੀਬਰ ਹੋਂਦ ਵਾਲੀਆਂ—ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਖਿਲਦੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਵਾਨਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਚੀਖਦੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਡੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੀਰ ਲੱਗੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਗੁੰਝਦੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਨੁਮਾਨ, ਸੁਗਰੀਵ, ਅੰਗਦ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੰਬਵਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਤੇ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ, ਮਾਇੰਦਾ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਨੀਲਾ, ਗਵਕਸ਼, ਗਵਯਾ, ਕੇਸਰੀ, ਹਰੀਲੋਮ, ਵਿਦ੍ਯੁਦਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਸੂਰਿਆਨਨਾ, ਜੋਤਿਰਮੁਖ, ਦਧਿਮੁਖ, ਪਾਵਕਕਸ਼, ਨਲਾ, ਤੇ ਕੁਮੁਦਾ—ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਤੀਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਮੁਖੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਗਦਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ‘ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਮ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਲਕਸ਼ਮਣ! ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" “ਆਤਮ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰਦਾਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਤੇ ਡਰਾਵਨੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ—ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਸਿਰਫ ਆਤਮ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਅੱਜ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪੈਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈ।" “ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਸਾਰੇ ਮੁਖੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਚਮਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਦੇ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਅਤੇ ਰਾਮ-ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕੀਤਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਫੌਜ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ; ਸੁਗਰੀਵ, ਨੀਲਾ, ਅੰਗਦ, ਤੇ ਜੰਬਵਾਨ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਡਰੋ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬੇਬਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਤਮ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਉੱਚਾ ਹਥਿਆਰ, ਅਫ਼ਲਾਤੂਨ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ, ਆਤਮ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਸਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਤਾਂ, ਇੱਥੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਣੇਸ਼ੀਲ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਲੱਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਆਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿਵਾਂ।” ਫਿਰ, ਹਨੁਮਾਨ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੀ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਟੁੱਟੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ, ਹੱਥ, ਰਾਣ, ਉਂਗਲਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਹੂ ਚੁਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਅੰਗਦ, ਨੀਲਾ, ਸ਼ਰਭ, ਗੰਧਮਾਦਨ, ਜੰਬਵਾਨ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਤੇ ਵੇਗਦਰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਤੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਮਾਇੰਦਾ, ਨਲਾ, ਜੋਤਿਰਮੁਖ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਸੜ੍ਹਸਠ ਕਰੋੜ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ, ਆਤਮ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਪਾਤ੍ਰ ਵਲੋਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਜੰਬਵਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।