ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਭਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਦੁਤੀਅ ਹੈਂ; ਇੰਦ੍ਰ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਹ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਰਾਮ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।” ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਵਚਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਲੱਗਿਆ। ਜੌ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਰ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਬਿਹੀਟਕਾ ਦੇ ਫਲ ਭੀ ਆਹੁਤ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੜਛੀ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਜੀਵਤ ਬੱਕਰੀ ਦਾ ਗਲਾ ਫੜਿਆ; ਓਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏ ਦੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ। ਇਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ: ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਘੜੀ ਦੀ ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਨੂੰ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਹਥਿਆਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬ ਉਠਿਆ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਿਲ ਗਏ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਥਾਹ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜੋ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਓ!” ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਨਲੀਕਾਂ, ਨਰਾਚਾਂ, ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਮੁਗਦਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਨਰ, ਜਦੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ ਇੰਦਰਜਿਤ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇਕ ਤੀਰ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਅਜੈਯੋਧਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ, ਜਦ ਉਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜਖਮੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੀ, ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ, ਨੌਂ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਨਲ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈੰਦ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਗਜਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਜੰਬਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਨੀਲ ਨੂੰ ਤੀਹ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੁਗਰੀਵ, ਰਿਸ਼ਭ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਭਿਆਨਕ, ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕਈ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਤੇ ਉਲਝਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਅੱਗ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੀਬਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਟਕਣ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰਜਿਤ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ; ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉੱਥੇ ਦਿਸਿਆ।