ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਾਸਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਹੈ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਆਓ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਇਹ ਯਜ్ఞ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਅਗਨੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਲਈ ਫੈਸਲਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਯਜ्ञ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਹੁਣ ਯਜ्ञ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਉਹ ਰਿਤੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਯਜਮਾਨ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਯਜੁਮਾਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਾਗ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਵਨ ਦੀ ਕੜਛੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੁਝ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਤਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਾਕਸ਼ੀ ਬਣ ਕੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਵਾਪਸ ਜਾ; ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਕਮਾਇਆ। ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਿਰ ਦੇ ਬਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਿਰ ਦੇ ਬਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਬੜੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਰੁਕ ਜਾ! ਰੁਕ ਜਾ!” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜਸਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਰਚ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਤਾਰੇ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਨਵੇਂ ਤਾਰੇ ਰਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, “ਜੇ ਇੰਦਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ! ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਧਨੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਨਿਆਇਕ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਲਈ ਇਹ ਸਵਰਗ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ। ਜਦ ਤਕ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤਾਂਜੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਅਸੰਖ ਤਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਸਿਰ ਦੇ ਬਲ, ਅਮਰਤੁਲ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਤਾਰੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਜ्ञ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਵੱਡਾ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੀਏ। ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੇਵਲ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅੰਬਰੀਸ਼ਾ ਵੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯਜ्ञ ਕਰਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।