ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮਨੋਬਲ ਅਟੁੱਟ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਥ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਸਿੱਧਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਬਿਹਤਰੀਨ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਚਲੇ। ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਬੇਹਤਰੀਨ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਬਾਘਾਂ, ਬਿਛੂਆਂ, ਬਿੱਲੀਆਂ, ਗਧਿਆਂ, ਊਠਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਦੂਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੂਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸਿੰਘ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਗਿੱਦੜ, ਕਾਂ, ਹੰਸ ਤੇ ਮੋਰ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਾਲਿਆਂ, ਸੂਲਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾਡਿਆਂ, ਗਦਾਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਫਰਸੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਨਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਫੈਦ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੇ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝਲਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਤੁੱਲ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਗਰੀ, ਜੌ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤਰ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਰ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਬਿਹੀਤਕਾ ਫਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਮਚੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਉਥੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਪਰ ਤੇ ਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਜੀਉਂਦੇ ਕਾਲੇ ਬੱਕਰੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਫੜੀ, ਤੇ ਜਦ ਅਗਨਿ ਬਿਨਾਂ ਧੂੰਏ ਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ: ਅਗਨਿ ਦੀ ਲਪਟ ਸਵਰਨ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸੱਜੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਗਈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼, ਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਅਸਤਰ ਜਪਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਗੱਜਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੀਆਂ ਭਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਵਣ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੜੋ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ!" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਨਲਿਕਾ, ਨਰਾਚ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਗਦਰ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਤਣੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪੰਜ, ਸੱਤ ਜਾਂ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਜੇਹਾ ਅਜੈਯੋਧਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਢਹਿ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਵੀ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜਿਸਦੇ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਏ ਤੇ ਮਨ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਲਹੂ-ਲੁਹਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਪਰ, ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ ਗੱਜੇ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ, ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਘਾਤਕ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਛਿੱਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਨੌਂ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਨਲ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਸੱਤ ਵੱਡੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੱਕ ਵੱਧਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈੰਦ ਨੂੰ ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਜਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਬਲਿਦਾਨ ਨਾਲ ਡਟੇ ਰਹੇ।