ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਬਾਣ ਨੇ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: "ਵਾਹ! ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਕਈ ਸ਼ਲਾਘਾ ਜੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਾਣ ਕੇ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਾਉਂਦੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਜਲੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਕਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਵੀ ਕਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ, ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਛੇਤੀ-ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੀਰ-ਰਹਿਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਤੀਰ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਅਤਿਕਾਇਆ ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਉਸ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਭੜਕਦਾ, ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਅਤਿਕਾਇਆ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੀ ਲਕੜੀ ਸੁੱਟਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੀਰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਪਏ ਹੋਣ। ਦੋਵੇਂ ਤੀਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਸੁਆਹ ਬਣ ਗਏ; ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਅਤਿਕਾਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਪਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਕੰਨ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਤ ਦਾ ਭੈੜਾ ਉਹ ਅਸਤਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪਵਨ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਗਾ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਦ ਅਤਿਕਾਇਆ ਦੀ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਬਕਤਰ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਧਾ, ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਜੇਅਯ ਬਕਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਤੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ— ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਰਥ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਦੱਸਿਆ— "ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਜੇਅਯ ਬਕਤਰ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿੱਢ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਕਤਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਉਚਾਰੇ ਹੋਏ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ, ਅਤਿਕਾਇਆ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਤਿਕਾਇਆ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤਿਕਾਇਆ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਪਰ ਉਹ ਤੀਰ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਤਿਕਾਇਆ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਗਦਾਂ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਤੋਮਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਤੀਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤਿਕਾਇਆ ਦੇ ਮਕੁਟਸਹਿਤ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਬਕਤਰ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦਾ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਰਾਤ ਦੇ ਭੈੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਥੱਲੇ ਨਿਵੇ, ਮਨ ਹਾਰ ਗਏ, ਮਾਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।