ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, “ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸੁৰ্গ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਣਗੇ?” ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਪੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਅੱਜ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਯਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਲਿਜਾਏ ਜਾਣਗੇ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸੱਤ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮ੍ਰਿਤਪਾਸ ਬਣਨ, ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦਯੀ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਵਿਅੰਗ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਪਮਾਨਤ, ਲੋਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਮਹੋਦਯਾ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨਿੰਦਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਤ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਬਣੇਗਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯਾ ਦੇ ਲੋਕ ਉਹਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਿਹੱਥੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਦਾਨੀ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁৰ্গ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ਜ ਮਹਾਤਪਸਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਆਉ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ਜ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁৰ্গ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੁੱਖ ਆਚਾਰਯ ਬਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਜ਼ਕ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸਭ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਯਜਨਾ ਚੱਲੀ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਯਜਨ ਚਮਚ ਲੈ ਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁৰ্গ ਲਿਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁৰ্গ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਹੈ।” ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੁৰ্গ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸੁৰ্গ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਤੂੰ ਸੁৰ্গ ਵਿਚ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਸਿਰ ਦੇ ਬਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ। ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ!” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਰੁਕ, ਰੁਕ!” ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਰਚੀ। ਉਹ ਹੋਰ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ; ਹੇ ਤਪੋਧਨ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁৰ্গ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁৰ্গ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਲਈ ਸੁৰ্গ ਸਦਾ ਲਈ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਇਹ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸਦੀਵ ਰਹੇ। ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਿਆਣ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸੰਕਲਪ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।