ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਵਾਦ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸੰਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਖੀਰ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗਾ?" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਹੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਪੀ ਅੱਜ ਹੀ ਕਾਲ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਸੱਤ ਸੋ ਜਨਮ ਤੱਕ ਇਹ ਮ੍ਰਿਤਪਾ ਬਣ ਕੇ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦਯੀ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਵਿਕਲਾਂਗ, ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਮਹੋਦਯਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।" ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਨੰਦਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ, ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ਜ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕ ਬਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਹੋਰ ਪੰਡਿਤ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਕੱਪ (ਸਮਿਦ) ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ। ਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੁਝ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸਿਰੇ ਉਲਟਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਿਰ ਉਲਟਾ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਡਿਗਣ ਲੱਗਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਨੇ "ਬਚਾਓ! ਬਚਾਓ!" ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਬਸੀ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਅਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਨਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਰਚੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਲੋੜ ਪਈ, ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਹੇ ਤਪੋਧਨ! ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੋਂ ਮੁੱਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਲਈ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਇਹ ਤਾਰੇ ਵੀ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ। ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਹ ਲੋਕ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖੀ।