ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਸਾਂਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਉਠਾਇਆ ਸੀ—ਇੱਕ ਖਸ਼ਤਰੀ, ਇੱਕ ਚੰਡਾਲ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ?” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?” ਵਾਸਿਸ਼ਠਾਂ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਅੱਜ ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਪਾਸ ਬਣਨਗੇ, ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਗੇ, ਨਿਰਦਯ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਵਿਅੰਗ ਤੇ ਵਿਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨਾਦਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਗੇ। ਮਹੋਦਯਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬੁਰਾ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਬਣਨਗਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਦਯਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁਖੀ ਰਹੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਵੈਦਿਕ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕੱਤਰਾ ਚੈਪਟਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਸਿਸ਼ਠਾਂ ਅਤੇ ਮਹੋਦਯਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਧਰਮਕ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੋ।” ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਕੁਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹ ਸਕੇ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੁੱਖ ਯਜਕ ਬਣਿਆ; ਹੋਰ ਪੁਜਾਰੀ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਇਸ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਯਜਨਾ ਵਾਲਾ ਚਮਚਾ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੋ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਰਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਾ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਤਪस्या ਦਾ ਕੁਝ ਫਲ ਹੈ।” ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਿਹਾ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ, ਵਾਪਸ ਆ; ਤੂੰ ਸੁਰਗ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮੂਰਖ, ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਬਲ ਡਿੱਗ।” ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਬਚਾਓ ਕਰਕੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, “ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!” ਕਿਹਾ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗੂੰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਪਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਵੀਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਬਣਾਈ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਇੰਦਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਦੁਨੀਆ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ;” ਤੇ ਨਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਅਸੁਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਰਾਜਾ, ਧਨਵੰਤ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ; ਤਪस्या ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗ ਚੜ੍ਹਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲੇ, “ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦੀ ਦੇਹੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਸਦਾ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟਲ ਰਹਿਣ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਹਿਣ; ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਤਪस्या ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਤਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਟਲ ਰਹੀ।