ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਮਹਾਪਰਸ਼ਵਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਗਦਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ, ਖੂਨ ਤੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੋਕ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ, ਵੱਡੇ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਦੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਲ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚੋਂ ਸੱਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਪਰਸ਼ਵਾ ਨੇ ਗਦੇ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਖਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਹੋਂਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਪਰਸ਼ਵਾ ਵਲ ਤੱਕਿਆ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀਰੋ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਅਚਾਨਕ ਵਾਰ ਕਰਿਆ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ, ਖੂਨ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਜੋ ਕਿ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਜਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਗਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਲ ਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਣ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਵਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਾਂਜੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਸਤ ਅਣਿਕਾ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਦਸ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕਿ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ, ਜੀਵ ਤੇ ਆਤਮਾ ਛੱਡ ਕੇ; ਜਦ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਿੱਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਈ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਸਤਵੰਨੀ-ਪਹਿਲੀ ਸਰਗਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਤੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਦੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੰਗ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਿਕਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਲ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਕਿ ਮਕੁਟ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਦਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਗੱਜਿਆ। ਉਸਦੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ, ਨਾਮ ਦਾ ਉਚਾਰਨ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਵਰ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖ ਕੇ—ਕੁੰਭਕਰਨਾ ਆਪ ਉਠ ਆਇਆ ਹੋਵੇ—ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਉਸਦੀ ਦਿੱਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪਗ ਲਾਏ, ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਡਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਆਤਿਕਾਇਆ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਆਤਿਕਾਇਆ ਨੂੰ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਦੂਰੋਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ; ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ?" "ਇਹ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਜੈਵਲਿਨ ਤੇ ਡਾਰਟਸ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ, ਜੋ ਰਥ-ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਜੀਭਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਸਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਹਨ, ਇਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੇਂਬੋ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ-ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਥ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।" "ਇਸਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਝੰਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਟਾ ਧਨੁਸ਼, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।" "ਝੰਡਾ, ਝੰਡੀਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਚਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ।" "ਇਸਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਵੀਹ, ਦਸ ਤੇ ਅੱਠ ਤੂਣੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸੋਨੇ-ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਧਨੁਸ਼-ਡੋਰਾਂ ਵੀ ਹਨ।" "ਦੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ, ਚਾਰ-ਚਾਰ ਹੱਥਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਲਟ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਲਾਲ-ਗਲੇ ਵਾਲੀ ਧਨੁਸ਼-ਡੋਰ, ਅਡੋਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਕਾਲ ਹੈ, ਵੱਡਾ, ਖੁੱਲਾ ਮੂੰਹ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।" "ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਬਾਂਹ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਜੁੜੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਿਕਾਇਆ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਵਾਨਰਾਂ ਵਲ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਦਿੱਖ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੇ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।