ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨੀਲ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਚਤੁਰ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲਪਟਾਂ ਚੁਗਦੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਾਂਤਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਚੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜ thunderbolt ਵਰਗਾ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂਤਕ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਲਲਕਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੰਬ ਗਏ। ਸਿਰ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਲਟਕ ਰਹੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੁਰੰਤ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਨੀਲ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਫੇਰੋਂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਐਸੀ ਬਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਜਲੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨੀਲ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਵਲੋਂ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ ਨੀਲ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਮਹੋਦਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਵਲੋਂ ਪਹਾੜੀ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਮਹੋਦਰ ਚਕਰਾਏ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਦਯੁਤ ਵੱਜਣ ਵਰਗਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜੀ ਨਿਕੰਮੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਦਰੱਖ਼ਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਆਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਚਾ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਆਪ ਹੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਤ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਵਰਗਾ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਲਲਕਾਰ ਮਾਰੀ। ਹਨੁਮਾਨ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਤੋੜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਾਨਰਪਤੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਹੀਨ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਡਿੱਗਿਆ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਲਕਾਰ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਲਲਕਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਚਾ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਗਿਆ। ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਕਟਾਧਾਰੀ ਸਿਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਕਟਧਾਰੀ, ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਿਰ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਛੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸੀ, ਹਨੁਮਾਨ ਵਲੋਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮਹੋਦਰ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਾਂਤਕ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਯੋਧਾ ਪਰਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਹਿ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੂਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਹ ਗਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਝਾਗ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੇ ਸਿਰੇ ਤੇ ਉਰਜਾ ਦੀ ਲਪਟ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਆਉਂਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਦ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਉੱਚਾ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵਿਦਯੁਤ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਉਸ ਗਦੇ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਸੀਨਾ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਪਰਸ਼ਵ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਫਿਰ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖ਼ਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਜੋ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਲਲਕਾਰ ਮਾਰੀ।