ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅੰਗਦ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤਿੰਨੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਅੰਗਦ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹੱਥ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਝੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਦ ਉਖਾੜੀ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਾਂਤਕਾ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਾਂਤਕਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਪੇਡ਼ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਲੱਕ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦੇਵਾਂਤਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਗੁਡ਼ੀਆਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਨੇ ਹਾਲਾਤ ਸਮਝ ਕੇ ਉੱਪਰ ਚਲੇ ਆਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨੀਲਾ ਨੇ ਇਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡੀ ਹੋਈ, ਚਟਾਣੀ ਸਤਹ ਨੁੰ ਘੁੰਮ-ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਾਂਤਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਉੱਤੇ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ, ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਮੁੱਕਾ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਸਿਰ ਚਟ-ਚਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੰਦ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਝੜ ਗਈਆਂ, ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦੇਵਾਂਤਕਾ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸ ਯੋਧਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਨੀਲਾ ਦੇ ਸਨੇਹ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹੋਦਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਾਰਸ਼, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਧਨਕ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਬਾਂਦਰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਾਹੀ ਨੀਲਾ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਨੀਲਾ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਸਮੇਤ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਮਹੋਦਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਮਹੋਦਰਾ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪਿੱਟ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਣ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੀ ਆਈ, ਪਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਬਰਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਕਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਰਛੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਦੀ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਫੜ ਕੇ, ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ। ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬਰਛੀ ਟੁੱਟੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਾਂਹ, ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਉਚੱਕ ਕੇ, ਬਾਂਦਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹਨੂਮਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ — ਜਿਸਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਸਨ — ਦੇ ਸਨੇਹ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਚੋਟੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੂੰਜ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਉੱਠ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਕਟ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮਕਟ ਤੇ ਕੁੰਦਲ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਟਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਗੂੰਜੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਮਹੋਦਰਾ, ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਦੇਵਾਂਤਕਾ ਅਤੇ ਨਰਾਂਤਕਾ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਯੋਧਾ, ਪਰਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਇਹ ਸਹਿਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਪੂਰੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।