ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਦੋਂ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਭਾਲਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਾੜਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਾਨਰ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰਪਾਤ ਨੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਨਰਾਂਤਕ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨਾਇਕ ਨਾ ਭੱਜ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਖੜੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਡਰ ਕਾਰਨ ਹਿਲ ਸਕਦੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਖੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸੁਰੀਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਵਜਰਪਾਤ ਵਰਗੀ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉਠੇ। ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਨਾਇਕ ਡਿੱਗਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਪਿੰਡ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਆ ਪਈਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਚੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੱਖੀ ਸੁਗਰੀਵ ਕੋਲ ਆਏ। ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜੇ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਯੋਧਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ।" ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਇੰਝ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਗਦ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰ ਅਸੀਮ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਨਖ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਨਰਾਂਤਕ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: "ਰੁਕ ਜਾ! ਇਹ ਆਮ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਕੀ ਲੈਣਾ? ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਭਾਲਾ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ!" ਅੰਗਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੁਫਕਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾ ਭਾਲਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਲਾ ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੀਰੇ ਵਰਗੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦੁਆਰਾ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਸੱਪ ਦੀ ਲੂਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਘੋੜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧਸ ਗਏ, ਧੁਰੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅੰਗਦ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਘੋੜਾ ਮਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕ ਉੱਚਾ ਕਰ ਕੇ ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਚਿਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗਰਮ ਲਹੂ ਵਗਿਆ, ਉਹ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਮੂੜ੍ਹਾ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੱਕ ਮੌਤ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਨਰਾਂਤਕ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਨਰਾਂਤਕ ਦੀ ਛਾਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਅੰਦਰ ਧਸ ਗਈ, ਉਹ ਅੱਗ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਨਰਾਂਤਕ ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਜੈਕਾਰਾ ਹੋਇਆ। ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤ ਉੱਤੇ ਆਪ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ, ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਸৰ্গਾ। ਜਦੋਂ ਨਰਾਂਤਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—ਦੇਵਾਂਤਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਪੌਲਸਤਿਆ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ—ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰ ਉਠੇ। ਮਹੋਦਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਦੇਵਾਂਤਕ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਅੰਗਦ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਫੈਲਾਅ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਵਜਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਾਂਤਕ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਆਪਣੇ ਨੁਕਿਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਗਿਆ। ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਦਕਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਦ ਉੱਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਮਹੋਦਰ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਲ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਾਂਤਕ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੰਗਦ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦਿਖਾਈ।