ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਗੱਜ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ ਜਦੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਫੌਜ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨੇਰੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ। ਚਾਰੀਂ ਪਾਸਿਆਂ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੈ ਚੁੱਕੇ। ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਮਹਾਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਖੁਸ਼ੀ ਝੱਲ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਏ, ਕੁਝ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਮੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਤਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਨਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਰਚਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਨਰ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਕਾਂ ਤੇ ਖੂਨ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਦੇ-ਲੜਦੇ ਲੜਖੜਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਿਥੜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਢਕ ਗਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਮਸਤਿ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮੈਦਾਨ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਾਨਰ, ਸੁੱਟੇ ਜਾਂ ਟਕਰਾਏ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੰਗ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਧੀਆ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ ਮਾਰਦੇ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੱਥਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟੋੜਦੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਰੀਰ-ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਉਥੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਵਾਨਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਕੰਧਿਆਂ, ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ ਚਟੇ ਪਏ, ਦਰੱਖਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਟੇ ਪਏ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਟੱਕ ਗਈ। ਉਹ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਸੰਘਰਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਨਰਾਂਤਕ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਨੁਕਲੀ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਸ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲਾ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਸੌ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਨਰਾਂਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਾਂਤਕ, ਤਾਕਤਵਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਸਭ ਕੁਝ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨਾਂ ਭੱਜ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਖੜੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਹਿਲ ਸਕਦੇ; ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਛਲਾਂਗ ਲਾਉਂਦੇ, ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਨਰਾਂਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਦਾ। ਇੱਕ ਹੀ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ; ਵਾਨਰ ਉਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਉਠੇ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਡਿੱਗਦੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਿਰੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਡਿੱਗ ਪੈਣ।