ਰਾਵਣ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਵੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅੱਜ ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੜਵਾ ਫਲ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਨੇਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਬਿਲਕ ਬਿਲਕ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੰਦ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ, ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹੋ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਖ਼ਤਰ, ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਖਚਚਰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਤਾੜਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਉਵੇਂ ਰਹੋ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸੁਟਾਂਗਾ।" ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤਿਕਾਇਆ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, "ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਂ!" ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ, ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਾਦੂਈ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਮਸਤ। ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਚਾਹੇ ਦੇਵ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਵੀ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਭ ਯੋਧੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਹਿਰ, ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਰੌਣਕ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਾਏ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਛੇ ਵਧੀਆ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਅਤਿਕਾਇਆ, ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ, ਮਹੋਦਰ ਅਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ—all-ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਫਿਰ ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਾਥੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੀਰ-ਅੰਦਾਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਮਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ। ਅਤਿਕਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ-ਅੰਦਾਜ਼, ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਵਧੀਆ ਪਹੀਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੋੜ, ਖਾਸ ਧੁਨੀ, ਸੋਹਣੇ ਡੰਡੇ, ਤੇ ਤਰਕਸ਼, ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਉਂਟ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੁਵਰਾਜ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੈਹ੍ਰਾਵਾਸ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਨਰਾਂਤਕ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਗੁਹਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੋਰ। ਦੇਵਾਂਤਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ। ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ; ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਯੁਵਰਾਜ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਜਾਨ ਦੇਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ।