ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਖੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਹ ਨ ਡਿਗਿਆ, ਨ ਹੀ ਘਬਰਾਇਆ। ਇਹ ਉਹੀ ਤੀਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਲਵਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹੀ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਾ ਭੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇੰਝ ਪੀ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਪੀ ਲੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਦਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ, ਜਿਹਦੇ ਘੁੱਟ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਦਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਰਾਮ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਗਦਾ ਸਮੇਤ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਗਦਾ ਸਮੇਤ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ’ਚ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਈ। ਜੋ ਵਾਨਰ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਸੀਏ ਉੱਤੇ ਜਾ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੁਚਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦਿਵਿ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ। ਰਾਮ ਨੇ ਇੰਦਰ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਾਲਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਗੀ ਤੇ ਸਪ ਦੇ ਪਿੰਡੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਉਹ ਬਾਂਹ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਅੱਧ-ਵੱਕਰੀਆਂ ਦੋ ਤੀਖੀਆਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ, ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ, ਲੰਕਾ ਤੇ ਵਾਨਰ-ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਉਠੀ। ਹੁਣ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਕੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਦੀ ਖੱਡ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ, ਤੀਖੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਭਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕਰਾਹਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ, ਮੌਤ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ ਸੀ—ਇੰਦਰ-ਅਸਤਰ, ਜੋ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਡੰਢਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੱਸੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੀਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ—ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਦਾ ਉਹ ਸਿਰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਫਾਟਕਾਂ ਤੇ ਲੰਕੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਿਰ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਮਗਰਮੱਛ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਉਠੇ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਸੱਪ, ਦਿਵਿ-ਪੁਰਸ਼, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਗਰੁੜ, ਗੁਪਤ ਜੀਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵ—all ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਰਾਮ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਏ-ਹਾਏ ਕਰਦੇ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ, ਦੇਵ-ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਰਾਮ ਵੀ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਵਿਚ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਘਵ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਦੁਆਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਜੋਤਿ ਨਾਲ ਉਹ ਥਮ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਭੈੜੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਤੇ ਵਿਗਾੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ, ਉੱਘਾ ਪਿਆ ਸੀ।" ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਖਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਭਤੀਜਿਆਂ—ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਤੇ ਅਤਿਕਾਇਆ—ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਗਹਿਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ, ਭੁੱਲੇ-ਭਟਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹਾਏ! ਮੇਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭਰਾ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਮੇ! ਤਕਦੀਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮ-ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਹੁਣ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੈਂ ਆਪ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਉਹ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ, ਨ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ-ਲੀਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰੇ ਵਾਪਰਿਆ ਦੁੱਖ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।