ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕਹਾਣੀ ਰਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਾਨਵੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ। ਤ੍ਰਿਜਾਤਾ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ। ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਤਨ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਾਨਵੀਆਂ ਭੱਜ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕਿੰਕਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਫਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨ ਸੌਂਪਿਆ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਨਲਾ ਦਾ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੰਕਾ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕੀਤਾ, ਵਿਭੀਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਗਠਜੋੜ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕੰਭਕਰਨ ਦੀ ਤਬਾਹੀ, ਮੇਘਨਾਦ ਦੀ ਹਾਰ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਨਾਸ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਰਾਮ ਦੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਭਰਤ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਸਮਾਰੋਹ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਬ ਕੁੱਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਸ਼ੀ ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਰਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੀਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ, ਪੰਜ ਸਰਗਾਂ, ਛੇ ਕੰਡਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਤਤਰ ਖੰਡ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਾਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕੌਣ ਪੜ੍ਹੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ, ਜੋ ਕਿ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਚਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮਾਯਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ। ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਾਪ ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮੀਟਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ, ਦਇਆ, ਹਾਸਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਡਰ, ਅਤੇ ਨਾਇਕਤਾ ਦੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਰੀਲੇ ਗਾਇਕੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਗਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਗੰਦਰਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਨੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਚਿੱਤਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਪੜ੍ਹਿਆ। ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗਾਇਆ। ਉਹ ਦੋਨੋ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸਨ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਆਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵਾਹ! ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਗਾਇਕੀ!" ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ ਦੀ ਸਿਰੀਲਤਾ ਦੀ ਤਾਰੀਫ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਸ ਗਾਣੇ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ!" ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਾਣੇ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੌਜ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਗਾਇਆ, ਇੱਕ ਖੁਸ਼ ਸਾਧੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲਾ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਮਿਰਗ ਦੀ ਚਮੜੀ। ਹੋਰ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਕੱਪੜੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸਾਧੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।" ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਬੁਨਿਆਦ ਹੈ, ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਗਾਣਾ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਗਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਾਈ ਸੜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਕੁਸ਼ੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜੋ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੁਰਮਿਆਨ ਸੁਨਹਿਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਕਿ ਪਿਆਰ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ।