ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਦਾ ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਵੱਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੀ ਅਸਲੀ ਪਰਭਾਸ਼ਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, “ਅਸਲ ਨਾਇਕ ਖਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ। ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਚੀਆਂ ਸਾਬਤ ਹੋਣਗੀਆਂ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਧੀਰਜਵਾਨ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖੁਦ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ, ਸਗੋਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਟੋੜਦਾ ਹੈ, “ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਓਹਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮੂਰਖ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਡਰਪੋਕ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਾਂ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜੰਗ ਦੇ ਸਭ ਧਰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਲੰਕਾ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਜਣ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾੜੀ ਸਲਾਹ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕਰਨ।” ਜਦੋਂ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਬੁੱਧੀਮਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮਹੋਦਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਰਾਮ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਉਹ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਭਰਾ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਬਲ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ। ਜਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਗਾਇਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਸੁਦਨ। ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣਗੇ, ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਪਲਾਇਣ ਕਰ ਜਾਣਗੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਭਾਰੀ ਕੰਪ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਉਜਲਾ ਮੁਖੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਵਣ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਭੜਕਦਾਰ, ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਸੁਨਿਹਰੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੁਹਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।” ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ, ਜਿਉਂਦੇ ਜੰਗੀ ਭਾਲੇ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰ ਵੀਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਹਨ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਬੇਫਿਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਅਜੇਯ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇ।” ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ, ਤੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹਾਰ ਪਾਇਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦਿਵਯ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਜੂਬੰਦ, ਕੜੇ, ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੌੜੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਯਜਨ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਾਗ ਰੂਪੀ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਭਾਰੀ, ਹਵਾ-ਰਹਿਤ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰਹ ਪਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਗਗਨ ਦੀ ਲਾਲਟੇਨ ਵਾਲੀ ਘਟਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਪਹਾੜ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਭਾਲਾ ਹਥ ਵਿਚ ਫੜੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਤੇ ਨਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਥੀ, ਜੰਗੀ ਮਹਾਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੱਪ, ਊਠ, ਗਧੇ, ਸ਼ੇਰ, ਹਾਥੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਚਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਛਤਰੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਭਾਲਾ ਹਥ ਵਿਚ ਸੀ, ਖੂਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਰਵਾਨਗੀ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢੇ, ਕਾਲੀ ਸੁੰਮ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹ ਸਲਿੰਗ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ, ਮੁਗਦਰ, ਠੇਲੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਰਨ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੌ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਛੇ ਸੌ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।