ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਰਾਜਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਰ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰੇ ਜੋ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕਾਜ ਲਈ ਸੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਬਗਲਾ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਉਗਰਤਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਖਰਕਾਰ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸੱਚਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੌਂ ਚੜ੍ਹਾ ਲਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਅਗਵਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ। ਜੇ ਪਿੱਛਲੇ ਸਮੇਂ ਜੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੁੜ ਕੇ ਕਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੋਚੋ; ਪਿੱਛੇ ਗੁਜ਼ਰੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੱਚੀ ਮਮਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਦਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਸਨਬੰਧੀ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕੁਝ ਕਰੜੇ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉੱਤੇਜਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ! ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ। ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਨਾ ਲਿਆਉ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਪਰ ਭਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿਣਾ ਮੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ। ਹੁਣ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਵੇਖੋ। ਅੱਜ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਵਾਨਰਸੈਨਾ ਭੱਜ ਪਵੇਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆਉਂ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋਗੇ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਅੱਜ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮੌਤ ਵੇਖਣਗੇ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸੁੱਕਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਰੰਗਭੂਮੀ 'ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਛਿੱਤ-ਵਿੱਛਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਰਾਵਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਇੰਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਚਿੰਤਤ ਹੈਂ? ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਜੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਹੁਣੇ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਵਾਯੂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਭਾਲਾ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਲੈ ਕੇ। ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਗਰਜਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਕੋਈ ਵੀ, ਜੋ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੀਖੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ। ਜੇ ਰਘੁਨੰਦਨ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਹਿ ਲੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਰਘੁਨੰਦਨ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਸੋਚਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਰਘੁਨੰਦਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਅਤੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੇ ਵਾਨਰ, ਜਦ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ; ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦ੍ਰ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਹ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸੁਤੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ। ਦਸ਼ਰਥਨੰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵਾਂਗਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਮੁੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਤਾਇਆ, ਅਤੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।