ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ, ਢੋਲ ਤੇ ਪਨਾਵਾ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ, ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰਦੇ, ਸੀਟੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਰੂਦਰ ਦੇ ਜਿਵੇਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਵਣ ਅਚਾਨਕ ਨਗਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸੈਨਾ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਉਹ ਦਰੁੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤਖ਼ਤ ਸਾਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ, ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ, ਛਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੈ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਰਗੀ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਬਰਾਬਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ। "ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕੰਪਨ ਹੈ।" "ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਭਿਆਨਕ, ਵਕਰੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਹੈ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।" "ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਜਾਂ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਤਿਕਾਯ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਖ਼ਰਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮਹੋਦਰ ਹੈ, ਮਹਾਂਬਲੀ।" "ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਘੋੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਪਿਸਾਚ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼।" "ਜੋ ਤਿੱਖੀ ਭਾਲਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੰਕਾਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤ੍ਰਿਸਿਰਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਨਾਗ-ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਕੁੰਭ ਹੈ।" "ਜੋ ਸੂਰੇ, ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਧੂੰਆਂ ਉਗਲਦੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਫੌਜ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਚੀ ਹੈ—ਉਹ ਨਿਕੁੰਭ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਅਚੰਭਿਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ।" "ਜੋ ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਨਰੰਤਕ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ—ਸ਼ੇਰ, ਊਠ, ਹਾਥੀ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਘੋੜੇ-ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਹੈ।" "ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਛਤ੍ਰ, ਨਰਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਰੂਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ ਹੈ, ਕੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਝੁੱਲਦੇ ਕੁੰਡਲ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸਰੀਰ ਹਿਮਾਚਲ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਮ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹਾਂ! ਰਾਵਣ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਰਾਮ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਰਾਵਣ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਇਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਇੱਥੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯੋਧੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮੌਤ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਸੌਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ ਦਾ ਜਨਮਿਆ ਕ੍ਰੋਧ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਬਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਤਾਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਦਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰੱਖਿਆ-ਘਰਾਂ ਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹੋ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਵਾਨਰ ਅਚਾਨਕ ਇਸ ਸੁੰਨੇ, ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਨਗਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮਜ਼ੋਰੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਰਣ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਾਵਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਫੜ ਕੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਇਕ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਰਾਵਣ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਬਰਛੀ ਬਗਲੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭੇਦ ਗਿਆ। ਤੀਰ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, whose ਮਨ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਉਠੇ। ਫਿਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਭ, ਜੋਤਿਮੁਖ ਤੇ ਨਲ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਬਲੀ—ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ, ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੁਰੰਤ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਗੰਭੀਰ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹਾਂ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਲਈ; ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।