ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਇਸ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਨੀਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਨੀਲਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਨੀਲਾ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ, ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਨੀਲਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਾਂਡ ਤੇਜ਼ ਪਤਝੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਨੀਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉਠਾ ਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨੀਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਿਆ। ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਹੁਣ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਖੂਨ ਵਿੱਚ ਲਥਪਥ, ਦੋ ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘ ਵਾਂਗ। ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਰਸਦੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨੀਲਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨੀਲਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ। ਨੀਲਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖੂਨ ਲਗ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉਠਾ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਨੀਲਾ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਨੀਲਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਥਰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਗਦਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਆਇਆ, ਨੀਲਾ ਨੇ ਪਥਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਨੀਲਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਵੱਡਾ ਪਥਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਜੜ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਨੀਲਾ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਹੁਣ ਥੱਕ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਤੇ ਹੋਸ਼-ਹਵਾਸ ਗੁਆ ਬੈਠੇ। ਫਿਰ ਨੀਲਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਹੁਣ, ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਉਨੰਜੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੀਲਾ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਕਹਿਆ, “ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਅੰਕੋ। ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਨਸ਼ਟਿ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ, ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ, ਸੰਗੂਰ, ਡ੍ਰਮ, ਪਨਵਾ, ਚੀਕਾਂ, ਤਾਲੀਆਂ, ਸੀਟੀਆਂ ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਭੂਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਠਾਈ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਰਾਮ ਨੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ—ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਬਾਣ, ਆਦਿ—ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੈ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ?” ਰਾਮ ਦੇ ਸਵਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। "ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਾਮਬਾ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਅਕੰਪਨ ਹੈ। "ਉਹ ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਟੇਢੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਹੈ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। "ਤੇ ਉਹ ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਜਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਤੇ ਵੀਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦਾ—ਉਹ ਅਤਿਕਾਯ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।