ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਰੰਤਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਪਏ ਸਨ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਜ਼ਿਗਜ਼ੈਗ ਕਰਦੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਤਲੀਆਂ ਦੇ ਪੰਡ, ਪਟੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲੀਆਂ ਅੰਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸਿਰ, ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਮਰਨ-ਮਾਰ ਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਗਿੱਧ, ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਕਾਂਗ, ਤੇ ਬਤਖ਼ਾਂ ਚਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਦਾਨ ਚਰਚਰਾਤੀ ਚਰਬੀ ਤੇ ਝਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਜਨਾਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਨਦੀ, ਜੋ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸੀ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੰਸ ਤੇ ਬਤਖ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਦੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੋਲਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਮਲ-ਵਾਲੀ ਝੀਲ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੀਲਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਿਪਹਸਾਲਾਰ ਸੀ, ਨੀਲਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਵਧੇਰੇ ਤੀਜੀ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੀਲਾ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੀਲਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਜੋ ਨੀਲਾ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੀਦ ਗਏ। ਉਹ ਤੀਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ; ਨੀਲਾ ਨੂੰ ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗੇ। ਮਹਾਂਵਾਨਰ ਨੀਲਾ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਾਰ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰੀ। ਨੀਲਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੇਰੇ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੀਲਾ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਹਿ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਨੀਲਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਾਲ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ। ਨੀਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਜਿਆ। ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਸਿਪਹਸਾਲਾਰ, ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਦੋ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ, ਸ਼ਰਪਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ, ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ। ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਇੰਦਰ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ, ਨੀਲਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਵੱਜਾਈ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੀਲਾ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ, ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਪ੍ਰਹਸਤ, ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਨੀਲਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਜੋ ਵਡਾ ਵਾਨਰ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਵੱਜੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਨੀਲਾ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਵੱਡਾ ਪਥਰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਗਦਾ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਨੀਲਾ ਨੇ ਪਥਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਾਇਆ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਥਰ, ਨੀਲਾ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਤੇਜ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਦਰਖ਼ਤ। ਉਸਦੇ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਧਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਨੀਲਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਿਪਹਸਾਲਾਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਥਕ ਚੁੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਦੁਖ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਨੀਲਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨ ਕਰਤੂਤ ਦੀ ਸਭ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ-ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਪਚਵੀਂ-ਨੌਂ ਸਰਗਾ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਭੱਜ ਗਈ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਿਪਹਸਾਲਾਰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ। "ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਕੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਤਬਾਹ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਿਪਹਸਾਲਾਰ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਖੁਦ, ਬਿਨਾ ਹਿਚਕ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਚਮਕ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ।