ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਸ਼ੂਰੀਰ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਹ ਜੰਗਜੂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿਚ ਚੁਲਾਂਗਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੁਰੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਫੌਜ ਵਿਚ ਇਉਂ ਘੁਸ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾ ਡਿੱਗੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਵੰਜੇ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਹਸਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੌਣ ਹੈ?" ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਰਾਵਣ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਹਸਤ ਹੈ। ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।" ਉਦਰ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜੰਗੀ ਨਾਲ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਰਛਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਸਲਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ, ਜਾਵਲਿਨ ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੁਹਾੜੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਵਾਨਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਚਟਾਨਾਂ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਪੜਾਂ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਕਈ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਖਸਸ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਸ ਅੱਖਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਭਰੇ ਚੀਕਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਇਕ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਜੰਗਜੂ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹੀ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨਰੰਤਕ, ਕੁੰਭਹਨ, ਮਹਾਨਾਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਾਖਸਸ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਵਿਵਿਦ ਨੇ ਨਰੰਤਕ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਜਾਮਵੰਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਇਕ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰ ਮਹਾਨਾਦ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਕੁੰਭਹਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਰਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਹਸਤ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਭਾਰੀ ਹਲਚਲ ਉਠੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਖਸਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਢੀ ਵਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਏ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਢੇਰ ਬਣ ਗਏ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਜੋ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਪਲਾਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਤਿਲੀਆਂ ਦੇ ਭੰਬਲ, ਆਂਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘਾਸ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸਿਰ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਚੀਲਾਂ, ਹੰਸਾਂ, ਸਾਰਸਾਂ, ਬਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਬਤਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ, ਤੇ ਜ਼ਖਮੀਓਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਜੰਗ ਦਾ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਇਕ ਐਸੇ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਬਤਖਾਂ ਬਾਦਲਾਂ ਦੇ ਹਟਣ ਮਗਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਾਖਸਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀਰ, ਉਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਇਉਂ ਪਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੀਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲਕੜਾ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਟਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜਿਸਦਾ ਰਥ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਨੀਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਖੂਨੀ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰਹੀ।