ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਰਥਯਾਤਰਾ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੇ ਗੇੜੇ ਵੱਟੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਲਟ ਵੱਲ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਡਰਾਉਣੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ ਕੂਕਾਂ ਮਾਰੀ, ਇੱਕ ਤੂਤਕਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੂੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਗ੍ਰਹਿ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਬੱਦਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਜਨਾ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਛਸ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਗਿੱਧ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੀਕ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਥ ਹਾਕੂ, ਜਿਹੜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ। ਉਹਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕੋੜਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਹਾਕੂ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਖਰੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੌਣਕ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਸਿੱਧੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲੜਖੜਾ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉਦੋਂ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਭਾਰੀ ਗੁੰਜ ਉਠੀ; ਉਹ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਛਸ ਗਰਜੇ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ—ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ—ਇਸ ਮੋਕੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਮਰਥ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ-ਗੁਲਾ ਉਠਿਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵੱਲ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਸ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਵੰਜਵੇਂ ਸર્ગ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹਦਾ ਰੂਪ, ਬਲ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ?" ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਛਸ ਸੇਨਾਪਤੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਤਿਹਾਈ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਛਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲਿਆ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੰਗੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਬਾਣਾਂ, ਗਦਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ, ਜਵਲਿਨ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੁਹਾਲ਼ੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਵਾਨਰ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੇ-ਲੰਮੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਕਈ ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਭਾਲਿਆਂ, ਕੁਝ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ, ਕੁਝ ਕੁਹਾਲ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਕਈ ਸਾਸ ਰੁਕ ਗਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਬਹਾਦਰ ਰਾਛਸ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਉਗਲਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੱਸ ਅੱਖਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਦਰਦ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਣਾਂ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਗੁੰਜ ਉਠੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਰਾਹੀ ਸਨ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਰਾਂਤਕ, ਕੁੰਭਹਨ, ਮਹਾਨਾਦ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਪਦ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੁਵਿਵਿਦ ਨੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰ ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਪਦ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਾਮਬਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਹਾਨਾਦ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਕੁੰਭਹਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਰਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ। ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਦੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲੇਆਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰੀ ਘੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਵੱਡਾ ਹੱਲਾ-ਗੁਲਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਛਸ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੜਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗ ਗਏ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਢੇਰ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ, ਜੋ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਪਲਾਸ਼ਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਰਕਤ ਰੰਗੀ ਹੋਇਆ, ਹੌਂਸਲੇ, ਵੀਰਤਾ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ-ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।