ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕਸੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਹੁੰਫੇ ਫੌਜਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਓਹ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਯੁੱਧ-ਕੁਸ਼ਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨਾਲ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀ ਨਗਰੀ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰੀ ਗਈ ਹੈ, ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਹੈ, ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਹੇ ਯੁੱਧ-ਕੁਸ਼ਲ ਪ੍ਰਹਸਤ! ਮੈਂ, ਕੂੰਭਕਰਨ, ਤੂੰ, ਇੰਦਰਜਿਤ ਜਾਂ ਨਿਕੁੰਭ—ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇਹ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਚੁੱਕਣਾ ਪਏਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇਂਗਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਉੱਡ ਜਾਵੇਗੀ। ਵਾਨਰ ਚੰਚਲ, ਅਣਗਹਿਲੇ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਤੋਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੌਜ ਭੱਜ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਕੇਲੇ, ਬੇਸਹਾਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ। ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਹਿਤ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ।" ਰਾਵਣ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, "ਮਹਾਰਾਜ! ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋਨਹਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਜ਼ਤ, ਇਨਾਮ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਧਨ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਬਲਵਾਨ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਲੰਕਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ। ਲੰਕਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਉਹ ਸੂਰਮੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਭਰ ਗਈ ਸੀ; ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ, ਘਿਉ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ; ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਰਾਖਸ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ, ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਰਾਵਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗੀ ਨਗਾੜਾ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਹਸਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਸ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਲਾਈ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ, ਗੱਜਦੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ-ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਂਪ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅਟੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ; ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਉਸ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣੀ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਿਕਲਿਆ, ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ; ਰਾਖਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ। ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਧੇ—ਨਰਾਂਤਕ, ਕੁੰਭਹਨੂਰ, ਮਹਾਨਾਦ ਤੇ ਸਮੁੰਨਤ—ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਉਂਤਿਤ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਫੌਜ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਤੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਗੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਜੀਬ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ—ਮੰਦੇ ਸੰਕੇਤ। ਭਿਆਨਕ ਗਿੱਦੜ ਅੱਗ ਉਗਲਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਡਿੱਗੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸਨ; ਬਾਦਲ, ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ; ਇੱਕ ਗਿੱਧ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਾ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ; ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡੋਲ ਗਿਆ। ਰਥ-ਚਾਲਕ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਾਬਕ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਰਲ ਰਵਾਨਗੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਘੋੜੇ ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੜਖੜਾ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨਿਕਲਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਕਈ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਗੱਜਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਭਾਰੀ ਧੁਨ ਕੀਤੀ; ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ—ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵਾਨਰਾਂ—ਇਸ ਜੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।