ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਚੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਵਾਨਰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹ ਲੜਨਾ ਤਾਂ ਦੂਰ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਦਾ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਸ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਧ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਸਨ। ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਰਾਛਸ ਅਕੰਪਨ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੱਜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਕੰਪਨ ਵੱਲ ਇੰਝ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਮੁਚੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਚਲਾਇਆ ਸੀ। ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਜਦ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉਠਾਈ ਹੋਈ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਝੜ ਪਈ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨਾ ਵੱਲ ਵਧ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੁੰਡ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨਾ ਨੂੰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਛਸ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁਟਿਆ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹਲਾਕੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਛਸ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਛਸਾਂ ਲਈ ਭੈੜਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰ ਹਨੁਮਾਨ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੱਡੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੁਮਾਨ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਜਾਂ ਧੂੰਏਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਨੁਮਾਨ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਅਕੰਪਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਛਸ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਛਸ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਨਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖਲਬਲੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਮਾਣ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਉਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਦੇ ਹੋਏ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਛਸ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਵੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਯੋਗ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਲਮਣਸਾਖੀ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੈਕਾਰੇ ਲਾਏ ਅਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਸਮਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤਾਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਮਾਰੁਤੀ, ਜਦ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਾਂਗ, ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਰਾਮ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—ਸਭ ਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸਤਵੰਜੇ (੫੭ਵੇਂ) ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁਝ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ—ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਸਵੇਰੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਦਲਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।