ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਧਰਾਸ਼ਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਛਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੂਲਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਧੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਰਾਛਸ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਅਕੰਪਨ, ਬੜੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇ—ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਛਸਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ, ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਮੁਦ, ਨਲ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਵਾਨਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਰਾਛਸ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭਾਰੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਅਨੋਖੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਵੇਖੇ, ਉਸਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੁਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਧੇਰੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਕਈ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਰਾਛਸ ਸੈਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਕੁਚਲ ਗਈ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਨਰ ਉਸ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ—ਉਹ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਪਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਯੋਧੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਜਬੂਤ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਸਨ। ਅਕੰਪਨ ਨੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਕੰਪਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੱਜਿਆ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਿਹੂਣ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਕੰਪਨ, ਜੋ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਵਧਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਨਮੁਚੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਕੰਪਨ ਨੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਚੱਕੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਈ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਬੜਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਚਕ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਿਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦਰੱਖਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਯੋਧੇ, ਅਤੇ ਰਾਛਸ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਫੜ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਵਿਧੰਸ ਕਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਅਕੰਪਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਛਸ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਰਾਛਸਾਂ ਲਈ ਆਤੰਕ ਬਣੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਚੌਦਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜਿਆ, ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਅਕੰਪਨ, ਜੋ ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਐਵੇਂ ਹਿੱਲ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਛਸ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਪਿੱਛੇ ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਛਸ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ ਹੋਏ, ਭੱਜਦੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਬਲ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।