ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਡੂੰਘੇ ਚਿੰਤਨ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ, ਜਾਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜੋ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਕਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਹਤਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ ਦੀ ਵਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਂਭੇ, ਅਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੰਦੀਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਫ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਇੰਝ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਹਾਦੇਵ! ਮੈਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਵਿਭਾਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰੋ।" "ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅੰਦਰ ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ!" "ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਰਵ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਸੜ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਉਹ ਅਸਤਰ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਹਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਚੌਂਕ ਕੇ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੁੰਨ ਅਤੇ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਕਿਸੇ ਬੰਨ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ!" ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੁੰਦ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੂੜ੍ਹ ਅਤੇ ਕੁਕਰਮੀ! ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਡ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਜਮਰਾਜ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤਾਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਖੜਾ ਹੋ, ਖੜਾ ਹੋ!" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਦੰਡ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਖ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ!" "ਕਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਖ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਾ-ਤਾਕਤ! ਮੇਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਹੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਧੂੜ!" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਅਸਤਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਦੰਡ ਨਾਲ ਐਸਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਵਾਰੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਤੇ ਐਸ਼ੀਕ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵ ਅਸਤਰ, ਮੋਹਨ, ਗੰਧਰਵ, ਸਵਾਪਨ, ਜੰਭਣ, ਮਦਨ, ਸੰਤਾਪਨ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪਨ ਅਸਤਰ ਵੀ ਛੱਡੇ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ, ਦਾਰਣ, ਅਜੇਯ ਵਜ੍ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਪਾਸ਼, ਕਾਲ-ਪਾਸ਼, ਵਾਰੁਣ-ਪਾਸ਼ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰਾ ਪਿਨਾਕ ਅਸਤਰ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਤਰ ਬਿਜਲੀ, ਦੰਡ ਅਸਤਰ, ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਅਸਤਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਧਰਮ-ਚੱਕਰ, ਕਾਲ-ਚੱਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਚੱਕਰ, ਵਾਯੁ ਅਸਤਰ, ਮਥਨ ਅਸਤਰ, ਅਸ਼ਵ-ਸ਼ਿਰ ਅਸਤਰ ਵੀ ਤਾਣੇ। ਦੋ ਭਾਲੇ, ਕੰਕਾਲ ਅਸਤਰ, ਗਦਾ, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲ ਅਸਤਰ ਵੀ ਛੱਡੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਪਾਲ ਅਸਤਰ, ਕੰਗਣ ਅਸਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਰਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਦੰਡ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਖਾ ਲਏ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਸੀਸ਼ਠ ਲਈ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਹ ਅਸਤਰ ਉੱਠਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੱਗਿ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੇਠ ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ—all ਡਰ ਗਏ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਕਾਂਪ ਉਠੇ। ਪਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਦੰਡ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ।