ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਕੜ ਕੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਵੱਜਾ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ—ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ—ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਬੁਧ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਧੀਆ, ਚੌੜੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੰਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਾਂਡ ਦਾ ਚਮੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਮੜਾ ਆਪਣੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਦੋਵੇਂ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦਰੱਖਤ, ਥਕावट ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਗੁਟਣੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਦ—ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਧੋਈ ਹੋਈ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ ਵੱਜ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਸੇ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹੈਰਾਨ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜ-ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਿਆ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੀਵਾਂ, ਉਦੇਸ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਪਚਵੀਂ-ਪੰਜਵੀਂ ਸਰਗਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵਾਲ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਪੰਚ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਅਜਿਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ।" "ਅਕੰਪਨ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਰਖਿਆਕਰਤਾ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਰਾਵਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਅਕੰਪਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਮੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਵੱਲ ਨਿਕਲੇ। ਅਕੰਪਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੀ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਅਕੰਪਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਫੜਕਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੇਲ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ; ਸੁਹਣੇ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਵੇ। ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਤੀਘਾ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ, ਇਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ। ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਜ ਕਰਦੇ; ਧੂੜ, ਲਾਲੀਮਾਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਇਸ ਰੇਸ਼ਮੀ, ਪੇਲ੍ਹੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਢੁੱਕੇ ਹੋ ਗਏ। ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਜੀਵ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਨਾ ਕੋਈ ਝੰਡਾ, ਨਾ ਧਵਜ, ਨਾ ਢਾਲ, ਨਾ ਘੋੜਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਰਥ ਵੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ; ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੋਰ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਚੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧੂੜ ਧੋਤੀ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਸਰੀਰਾਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਜੈਵਲਿਨ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਵਾਨਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।