ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉਤੇ ਆਗ ਵਾਂਗ ਅੱਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਗਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਉਥੇ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਥਾਂ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ-ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਢੱਕ ਗਈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਗਹਣੇ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਰਾਤ ਹੋਵੇ। ਅੰਗਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਕੰਬ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ ਚੌਵੰਜਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੱਥੀਂ ਪੱਥਰ ਫੜ ਕੇ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਵਾਨਰ, ਜੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ। ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ। ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਚੱਕਣਾ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋਈਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭੀਜ ਗਈਆਂ। ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦੋਵੇਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਗਿੱਧਾਂ, ਗਿੱਦੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਿਰ-ਵਿਗੜੇ ਧੜ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉੱਠਦੇ ਦਿਸਦੇ; ਬਾਂਹਾਂ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਤੇ ਧੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦੋਵੇਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੈਖ ਕੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਗਲੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨੋਕਦਾਰ ਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ, ਤੇ ਪੰਜ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਸਭ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਅੰਗਦ ਵਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਅੰਗਦ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਵਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਐਸੇ ਲੜੇ ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਭਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਅੰਗਦ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵਲ ਡੰਗ ਮਾਰਿਆ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੰਗਦ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਪੱਥਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧੁਰੇ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਚਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਲਹੂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਚਿਮੜ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਮਝ ਆਉਣ ਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁੱਕੇ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੋਵੇਂ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮੰਗਲ ਤੇ ਬੁੱਧ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਇੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੌੜੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ ਫੜੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪਾ ਲਈ। ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋਏ। ਲਹੂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸੁਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤ। ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਗੁੱਟੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਕੇ ਫਿਰ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।