ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਦੋਨਾਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਉਤਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਸਿਰ, ਤੇ ਗਲਿਆਂ 'ਚ ਭਾਰੀ ਚੋਟਾਂ ਆਈਆਂ; ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਈ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਕਈ ਵਿਰੋਧੀ ਜੰਗੀ ਯੋਧੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤਣਨੀਆਂ, ਤੇ ਸੰਖ, ਡੰਗਰ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗਾ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਕਈ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਭਾਰੀ ਵਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮੌਤ ਫੰਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਦੋਹਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ। ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ 'ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ। ਉਥੇ, ਅੰਗਦ (ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ) ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਈ ਦੇ ਸਿਰ ਵਿੱਡ ਕੇ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਗਲਿਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਗਈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਧਰਤੀ ਪਤਝੜ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਅੰਗਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਹਿੱਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿੱਲਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਪਚਵੀਂ-ਚੌਥੀ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਤੇ ਅੰਗਦ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੇ-अपने ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ। ਵਾਨਰ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਟਦੇ। ਇੱਥੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਮਹਿਰਤ ਵਾਲੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਕਈ ਦੇ ਸਿਰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਡ ਗਈਆਂ; ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ। ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਪਏ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਗਿੱਧ, ਸਿਆਰ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਸਿਰ-ਵਿੱਡੇ ਧੜ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਉੱਠੇ ਹੋਏ; ਬਾਂਹਾਂ, ਹੱਥ, ਸਿਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਡੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਖਰੇ ਪਏ। ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਦੋਵੇਂ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ; ਫਿਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ; ਰਾਖਸ਼ਸ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਘਬਰਾਏ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਇਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਬਗਲੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਸਿੱਧੇ-ਤਿੱਖੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ—ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ, ਪੰਜ—ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ-ਕੱਟ ਕੇ ਮਾਰਦਾ; ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਅੰਗਦ ਕੋਲ ਭੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਕੋਲ ਭੱਜਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਗਦ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ, ਤੇ ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ। ਦੋਵੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅੰਗਦ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਮਾਰੇ। ਅੰਗਦ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟਦਾ। ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਲਟ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ; ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ ਰਥ 'ਚੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਗਦਾ ਹੱਥ 'ਚ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੰਗਦ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਪੱਥਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਰਥ, ਪਹੀਏ, ਠੀਂਹ ਤੇ ਘੋੜੇ ਸਮੇਤ ਕੁਚਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।