ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕ ਅਤੇ ਯਵਨ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਕ ਅਤੇ ਯਵਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਵਨ, ਕੰਬੋਜ ਅਤੇ ਬਰਬਰ ਲੋਕ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਈ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮਧੇਨੂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਗਾਂ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਕੰਬੋਜ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਰਬਰ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਗਰਭਾਂ ਤੋਂ ਯਵਨ ਨਿਕਲੇ, ਮਲ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ਕ, ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹਾਂ 'ਚ ਮਲੇਛ, ਹਾਰਿਤ ਅਤੇ ਕਿਰਾਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਚਾਰਕ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ—all ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਲਜਜਤ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਉਹ ਸੱਪ ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਜੋ ਗ੍ਰਹਣ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਚਮਕ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਸਾਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਏ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਰਬਤਾਂ ਦੀ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਰ ਅਤੇ ਨਾਗ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਲਿਦਾਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ? ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ। ਮੈਂ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਅਤੇ ਰਾਜ਼ ਦੱਸੋ। ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਜਿਹੜੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ "ਤੈਥੋਂ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤਪੋਵਨ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੀ, ਸੜ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉੱਠਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਡਰ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੁੰਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਬਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਸ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਦਾ ਆਖਦੇ ਰਹੇ, "ਡਰੋ ਨਾ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੂੜ੍ਹ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਂਗਾ।" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ, ਜੋ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਧੁਆਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਖੜਾ ਰਹਿ! ਖੜਾ ਰਹਿ!" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਦੰਡ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ! ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ। ਤੇਰੀ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿੱਥੇ? ਮੇਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ, ਖ਼ਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਧੂੜ!" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਅੱਗ-ਅਸਤਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਦੰਡ ਨਾਲ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਤੇ ਐਸ਼ਿਕ ਅਸਤਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਨਵ, ਮੋਹਨ, ਗੰਧਰਵ, ਸ੍ਵਾਪਨ, ਜ੍ਰੰਭਣ, ਮਦਨ, ਸੰਤਾਪਨ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪਨ ਅਸਤਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਤੱਕ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਿਚਕਾਰ ਤੀਬਰ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ।