ਜਦ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੂਰ ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਂਧ ਬਣਾਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੰਧਨ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੇ ਯੋਗ ਵਾਲੇ ਹੀ ਤੋੜ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਹਨ, ਰਾਛਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਸ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ। ਸਭ ਰਾਛਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਫ਼-ਦਿਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਛਸਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਕੜੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਪਰਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਦਾ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮਿੱਤਰ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੀ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋਗੇ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਛੱਡ ਦੋਗੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਂਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੁਪਰਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦਰਦ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੇ ਰਾਘਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਾਏ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਾਏ, ਸ਼ੰਖ ਫੂਂਕੇ ਅਤੇ ਜਿਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ। ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵੱਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਪਚਾਸਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋ ਰਹੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਧੀਮੀ, ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਗੱਜਣ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਖੁਸ਼ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਧ ਹਨ, ਫਿਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਾਤ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਰੰਤ ਪਤਾ ਲਗਾਓ ਕਿ ਇਹ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ।" ਉਹ ਰਾਛਸ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਛਸ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਡਰਾਊ ਰਾਛਸ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਏ, ਮੁਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੀਲਾਪਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਛਸ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਚਿੰਤਤ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਨਾਕੁਸ਼ਖਬਰੀ ਬੜੀ ਨਿੱਠ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। "ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਬੱਧ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਛਸਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ। "ਇਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ, ਜੋ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਤੇ, ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਛੁਟ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅਣਿਸ਼ਚਿਤ ਖੜੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਧਧਕਦੇ ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਨਿਕੰਮੇ ਸਾਬਤ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸੰਪ ਵਾਂਗ ਸਾਂਸ ਲੈਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਛਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧੂਮਰਾਛਸ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ, ਜੋ ਰਾਛਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਧੂਮਰਾਛਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਜਦ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ?" ਧੂਮਰਾਛਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।