ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਖ਼ਤਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਜਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੁਚਤਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ! ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਖਦੇ ਕਿ ਖ਼ਤਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੈਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਅਟੱਲ ਹੈ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਯਤਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਸੁਰਭੀ ਗਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੰਭਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੰਭ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਲਵਾਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਪਹਲਵਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੁਚਤਲ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕ ਤੇ ਯਵਨ ਉਪਜਾਏ। ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕ ਤੇ ਯਵਨ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼, ਨੁਕੀਲੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਵਨ, ਕਮਬੋਜ ਤੇ ਬਰਬਰ ਲੋਕ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।