ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਬਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਜਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ, ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਧ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤਾਂ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਾਣ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯਤਨ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।" ਫੇਰ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪਹਲਵਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਹਲਵਿਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਕੇ ਪਹਲਵਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਪਹਲਵੇ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕ ਅਤੇ ਯਵਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਏ। ਇਹ ਯੋਧੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਕੇ ਯਵਨ, ਕਮਬੋਜ ਅਤੇ ਬਰਬਰਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਕਰੇ। ਫੇਰ, ਉਸ ਦੀ ਡੱਕਣ ਨਾਲ ਕਮਬੋਜ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਨਮ ਲਏ। ਉਸ ਦੇ ਥਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਰਬਰ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਪੈਟ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਯਵਨ, ਅਤੇ ਗੋਬਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਲੇਛ, ਹਾਰਿਤ ਅਤੇ ਕਿਰਾਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ। ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਗੇਵਾਨ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਜ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ—all ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਲਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸੱਪ ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਜਦ ਚੰਦ੍ਰਗ੍ਰਹਣ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ, ਉਹ ਕੱਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੰਦੀਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ? ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਮੈਂ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ।" ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਪਾਪਰਹਿਤ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧਿਆਵਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿਓ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, "ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ—ਸਭ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ "ਤੈਥਾਂ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ—ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਜੰਗਲ—ਸੜ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਲੇਟੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਸੁੰਨ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਬਦ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਝਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ।