ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ, "ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਅਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਵੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਪਰਾਧ ਤੇ ਭਗਤਿ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੰਝੂ ਭਰਦੀ, ਸੁਆਸ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਦੌੜੀ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਡਿੱਗੀ। ਉਹ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ: "ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ? ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ!" ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਬਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਭਾਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਪ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੈ ਹੈ। ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਬੁਲੰਦ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਲਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪਹਲਵ, ਰਾਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਪਹਲਵ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕ ਤੇ ਯਵਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼, ਤੇ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਖੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯਵਨ, ਕੰਬੋਜ ਤੇ ਬਰਬਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕ ਭਟਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਕਰ। ਸ਼ਬਲਾ ਦੇ ਡੱਕਣ ਨਾਲ ਕੰਬੋਜ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਜਨਮੇ। ਉਸਦੇ ਥਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਰਬਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਨਿਕਲੇ। ਕੋਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯਵਨ ਆਏ, ਮਲ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿੱਚ ਮਲੇਛ, ਹਾਰਿਤ ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਜਾਪਕ ਸਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਡੱਕ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ—all ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਾਸ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਜਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸੱਪ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦਮ ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਰਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਉਮੰਗ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪਿਆ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਵੇ, ਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਓਥੇ ਉਸਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਨੰਦੇ ਦਾ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ। ਮੈਂ ਵਰਦਾਤਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਨਿਸਪਾਪ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿਓ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਉਪਾਂਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਤੇ ਗੁਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਕੋਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਤੁਹਾਡੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਥੋਂ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਅੰਤ ਧਿਆਨ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਘੁਕੁਲ ਕੇ ਰਾਮ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ।