ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਕਰਮ ਇਸ ਕਾਮਧੇਨੁ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗਉ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਜਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਉਸ ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਚਿੱਟਕਬਰੀ ਗਉ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਗਉ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿਉਂ ਬੈਠੇ ਹਨ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੰਢਕ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਣਿਕ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਬਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਉਸਦੇ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ। ਅੱਜ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਭਾਵੇਂ ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮਾਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉੱਦਮ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ।" ਫਿਰ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹੰਢਕ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪਹਲਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ ਤੇ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੇ ਫੇਰ ਹੰਢਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਸ਼ਕ ਤੇ ਯਵਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੀਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫੇਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਵਨ, ਕਾਬੋਜ ਤੇ ਬਰਬਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ। ਹੁਣ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਕਰ।" ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੇ ਹੰਢਕ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਾਮਬੋਜ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਥਣਾਂ ਤੋਂ ਬਰਬਰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨਿਕਲੇ। ਉਤਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਯਵਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਗੋਬਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਸ਼ਕ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਮਲੇਛ, ਹਾਰਿਤ ਤੇ ਕਿਰਾਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਉਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਬੀਣ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ—all ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਗਵਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਲਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸੱਪ ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕਹਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਤੇ ਆਪ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬਲਿਦਾਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ ਲੈ।