ਰਾਜਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, “ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਜੋ ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁਤੇ ਹੋਣ, ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਠ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਜਿਹੜੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਨਸਲ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੱਸ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਜਿੰਨੇ ਚਾਹੁਣੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ, ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਬਸ ਇਹ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।” ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲਾਲਚਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਯਜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਕਰਮ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, “ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਧੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ?” ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੰਢਕਿਆਂ ਭਰਦੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਈ। ਉਹ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਦੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਸ਼ਬਲਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਖ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।” ਤਦ ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀਕ ਤਾਕਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਥਾਹ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਭਾਵੇਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਉਰਜਾ ਅਟੁੱਟ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਭਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!” ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਪਹਲਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪਹਲਵਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਪਹਲਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਫੇਰ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕ ਅਤੇ ਯਵਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਧਰਤੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਵਨ, ਕਮਬੋਜ ਅਤੇ ਬਰਬਰ ਲੋਕ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਭਯ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਤਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਕਰ। ਸ਼ਬਲਾ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਕਮਬੋਜ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਸ ਦੇ ਥਣਾਂ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਰਬਰ ਨਿਕਲੇ; ਪੇਟ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਯਵਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ਕ ਆਏ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਲੇਛ, ਹਾਰੀਤ ਅਤੇ ਕਿਰਾਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ—ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ—ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।