ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਤਪਤ ਗਦਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਟ-ਡਾਟ ਕੇ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ—ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੱਤਾਂ, ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਲੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਖ਼ਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ "ਸੁਗਰੀਵ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਜੈ ਹੋ!" ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਹਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉੱਚਾ ਚੀਕ ਕੇ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਖ਼ਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਰਿਕਰਮਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਗੋਲੀ-ਬੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਵਾਨਰ, ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਰਾਖ਼ਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਉੱਡ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੜਦੇ। ਇਹ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੋਨੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਭਰੀ ਲਲਕਾਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਕਤਰਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਵਣ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾ ਵਿਚਕਾਰ ਅਨੇਕ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਵਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾਸੁਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇ। ਸੰਪਾਤਿ ਨੇ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਜੰਬੁਮਾਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਿੜ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਬਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਤਪਨ ਨਾਮਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾਲ ਲੜਿਆ; ਨੀਲ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਿਕੰਭਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਅਗਨੀਕੇਤੁ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਸੁਪਤਘਨਾ ਅਤੇ ਯਜ్ఞਕੋਪਾ—ਇਹ ਚਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਮ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਆਏ। ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਮੈੰਦ, ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ—ਇਹ ਤੀਨ ਵਾਨਰ, ਦੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਪ੍ਰਤਾਪਨ ਨਾਮਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਲ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸੁਸ਼ੇਣ ਨੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕੱਲੇ-ਇੱਕੱਲੇ ਜਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ, ਰੌਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਮੀ ਲੰਮੀ ਲਵਾਂ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵਾਨਰ ਯੋਧਾ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੇਜ਼ ਅੰਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸੁੱਟਿਆ। ਸੰਪਾਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਸੰਪਾਤਿ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਜੰਘਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਜੰਬੁਮਾਲੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਰਥ-ਭੇਦਣ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੁਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਰਥ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਤਾਪਨਾ, ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਘਾਸਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਉਧਰ, ਅਗਨੀਕੇਤੁ, ਰਸ਼ਮਿਕੇਤੁ, ਸੁਪਤਘਨਾ ਅਤੇ ਯਜ्ञਕੋਪਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਰਾਮ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਚਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰੇ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਜ੍ਰਮੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਮੈੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਨਿਕੰਭਾ ਨੇ ਨੀਲ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਦੀ ਡੱਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਿਕੰਭਾ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ, ਸੌ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੱਸਿਆ। ਪਰ ਨੀਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਵਾਂਗ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ ਨਿਕੰਭਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਛੂਹਾ ਵਿਦਯੁਤ ਅਤੇ ਤੂਫਾਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੇ ਅਸ਼ਣਿਪ੍ਰਭਾ ਨੂੰ ਸਭ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਅਸ਼ਣਿਪ੍ਰਭਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੀਰ ਦ੍ਵਿਵਿਦ, ਜੋ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦਾ ਇਹ ਵਿਹੰਗਮ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਪਜਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।