ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ, ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਮਾਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ, ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਾਂ ਇਕ ਰਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਇਜਾਤਿ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿਓ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਨਾ ਹੀ ਕਈ ਕਰੋੜਾਂ ਲਈ ਦਿੰਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" "ਸ਼ਬਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ; ਇਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਵੀ ਇਸੀ ਤੋਂ ਹੈ।" "ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਹਵਨ, ਅਰਪਣ, ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ—all ਇਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਗਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ।" "ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ گردਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਠ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਹੋਰ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਅਡੋਲ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਉਮਰਾਂ ਦੀਆਂ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਿਓ।" "ਜਿੰਨੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸੋਨਾ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਦੁਇਜਾਤਿ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੈਨੂੰ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" "ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ; ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ।" "ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਵੀ।" "ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਇਸ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਵਧੇਰੇ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਮੈਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਮਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। "ਮੈਂ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਰਹੀ, ਹੁਣ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ?" "ਕੀ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਭਗਤ, ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਧਾਰਮਿਕ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ: "ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਸ਼ਬਲਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ।" "ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਮਜਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਬਲਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੁਚੱਜੀ ਸੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਕਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੀਕ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।" "ਤੁਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਅਟੱਲ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਦਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸ਼ਬਲਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਛੱਡੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਲਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ...