ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸੀ, ਲੋਕ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਹਮਾਨਨਵਾਜੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ-ਮੁਨਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਓ। ਇਹ ਗਾਂ ਇਕ ਅਣਮੋਲ ਰਤਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ ਹੱਕ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿਓ।” ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਇਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਲਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ। ਸ਼ਬਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਨੇਕ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਉਸਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਮ-ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ। ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਜਨਾ, ਹੋਮ, ਆਹੁਤੀਆਂ, ‘ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਤੇ ‘ਵਸ਼ਟ’ ਦੇ ਉਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ—all ਕੁਝ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜ-ਮੁਨਿ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਇਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਣ, ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਜਿਹੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਠ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਉੱਚੀ ਨਸਲ ਦੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੱਸ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾ ਸੋਨਾ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਕੇਵਲ ਇਹ ਗਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਸ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਮੈਂ ਇਹ ਕਾਮਧੇਨੂ, ਮਨੋ-ਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, “ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਭਗਤਿ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਹ ਭਰਦੀ ਹੋਈ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਡਿੱਗੀ। ਸ਼ਬਲਾ ਗਾਂ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਕਹਿ ਉਠੀ, “ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਸ਼ਬਲਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਬਲਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਖਸ਼ਤਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤਾਕਤ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਮ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ—ਤੁਹਾਡੀ ਉਰਜਾ ਅਟੁੱਟ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੰਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਯਤਨ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਰਭਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਪਹਲਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।