ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਮਝਦਾਰ ਅੰਗਦ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।” ਰਾਮ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨ ਤਾਗਤ ਰਹੀ, ਨ ਚਮਕ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਇੰਦਰਿਓਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਬੁਰਾਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭਟਕਾਵੇ ਤੋਂ ਹੋਈ। ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮਿਟ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਤੀਫਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਨਿਆਂ ਦੀ ਲਾਟੀ ਲੈ ਕੇ। ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਰਾਹ ਚੱਲੇਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚੱਲੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾਇਆ, ਹੁਣ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ — ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ sharp ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਾਵਣ, ਤੇਰੇ ਮੂਰਖ ਸਾਥੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਯੁੱਧ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਡੋਲਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ; ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਭੱਜ ਵੀ ਜਾਵੇਂ, ਹੇ ਰਾਤ-ਵਾਲੇ, ਇਕ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤੂੰ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅੰਗਦ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅੰਗਦ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਤਰਾ ਅਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਘਾਟ-ਘੇਰੇ ਸੁਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਰਾਮ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਅੰਗਦ ਹੈ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਇਹ ਨਾਮ ਤੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।” “ਰਾਘਵ ਰਾਮ, ਕੌਸਲਿਆ ਦਾ ਲਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਨ ਕਿ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ।” “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਕਸ਼ਾ ਕਰਾਂਗਾ।” “ਜਦ ਤੂੰ ਮਰਿਆ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਜੇ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰ, ਤਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗੀ।” ਜਦ ਅੰਗਦ ਨੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਮਾਰ ਦੋ!” ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਚਾਰ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ-ਚਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੀ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਅੰਗਦ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਫੜੇ ਜਾਣਾ ਸਹਿਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਅੰਗਦ ਨੇ, ਜਿਹੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉਠਾ ਕੇ ਮਹਲ ਦੇ ਪਹਾੜ-ਸਮਾਨ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਲ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਾਵਣ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਿਦਯੂਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਚੋਟੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਬਰਾਏ, ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਹ ਭਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦੇ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਦਮ੍ਯ ਵਾਨਰ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਕੇ, ਤਾਰੇ-ਵਾਂਗ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੌ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਲੰਕਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਡਰ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ rampart ਤੇ moat ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; rampart ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਕਾਬੂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਮਚਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ।