ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਰਾਜਧਰਮ ਅਤੇ ਰਣਨੀਤੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮਿਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਸ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਜਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ।" "ਤੂੰ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਨਾ ਤਾਕਤ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੌਤ ਵਾਂਗੂ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ—" "ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇਰਾ ਉਹ ਮਾਣ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਡਰਾਵਨਾ ਫਲ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ, ਜੋ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚੋਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨਿਆਂ ਦਾ ਦੰਡ ਫੜ ਕੇ।" "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੇ ਤੂੰ ਡਟ ਕੇ ਲੜਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਹੀ ਰਾਹ ਪਾਵੇਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲਿਆ ਸੀ।" "ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਤੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਕਰੀਂ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" "ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਸਾਥੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਭੋਗਣਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।" "ਲੜ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਟ ਕੇ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ; ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂ, ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਿੰਦਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ, ਲੰਕਾ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਵਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ। ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਮ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੁਨੇਹਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਪੂਰਾ, ਸਭ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਰਾਮ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਅੰਗਦ ਹੈ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਇਹ ਨਾਮ ਤੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਰਾਘਵ ਰਾਮ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਲਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਲੜ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ, ਨਿਰਦਈ ਨਾ ਬਣ।'" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਰਾਜ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰੇਂ।" ਜਦ ਅੰਗਦ ਨੇ ਇਹ ਸਖਤ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਮਾਰ ਦੋ!"—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਰਾਵਣ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਫੜਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀ ਛਾਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਰਾਵਣ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਾਲੀ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵਿਜਲੀ ਪਈ ਹੋਵੇ। ਮਹਿਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਗਦ ਵਾਪਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਵਣ, ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਬਾਹੀ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਸੁਸ਼ੇਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਅਟੱਲ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੰਕਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੌ ਸੈਨਾ-ਦਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਖੜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਈ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕੁਝ ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਿਰਭੀਕ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਬੁਰਜਾਂ ਅਤੇ ਖਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ; rampart ਉੱਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।