ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਸ਼ਬਲਾ, ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ: "ਆ, ਆ ਜਲਦੀ ਆ, ਸ਼ਬਲਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਮੈਂ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਸਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਵਗਾ ਦੇ, ਕਾਮਧੇਨੂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਬਲਾ, ਜਲਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ—ਸੁੱਕਾ, ਤਰਲ, ਚਟਣ ਵਾਲਾ, ਚੁਸਣ ਵਾਲਾ—ਸਭ ਰਸਾਂ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਗੰਨੇ, ਸ਼ਹਿਦ, ਭੁਣੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ—ਸਮਰੱਥ ਤੇ ਸਾਦਾ—ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਸੂਪ ਤੇ ਦਹਿ ਦੀਆਂ ਢੇਰਾਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਤੇ ਸੁਆਦਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਦਰ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ—ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ—ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਸੇਵਕ—all ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤਰਿਆ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾਨਨਵਾਜ਼ੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।" "ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਾਂ ਇੱਕ ਰਤਨ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਹੱਕ ਨਾਲ ਦੇ।" ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਲਈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।" "ਸ਼ਬਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੀ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੁਜਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ; ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਨ-ਜਰੂਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਯਜਨ, ਹੋਮ, ਆਹੁਤੀ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਤੇ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਸਰੋਤ।" "ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ, ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਕੂਸ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਜੋ ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਣ, ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਠ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ, ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਦੀਆਂ, ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦੇ।" "ਜਿਤਨੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦੇ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ।" "ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ; ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ।" "ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਯਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ।" "ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਅਤਿ-ਵਧੇਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਈ ਹੋਈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: "ਮੈਂ, ਜੋ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ?" "ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹੰਢਦਿਆਂ, ਗਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਮਹਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਸ਼ਬਲਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।