ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਲਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ ਜਲਦੀ, ਸ਼ਬਲਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਉਹ ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਦਾਰਥ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਵਰਸ।" "ਹੇ ਸ਼ਬਲਾ, ਤੁਰੰਤ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਭੋਜਨ—ਠੋਸ, ਤਰਲ, ਚਟਣ ਵਾਲਾ, ਚੂਸਣ ਵਾਲਾ—ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ, ਅਨਾਜਾਂ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰ।" ਹੁਣ, ਰਾਮ, ਤੂੰ ਸੁਣ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤ੍ਰਿਪਨਵੇਂ ਸਰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ। ਜਿਵੇਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਹੀ ਕੁਝ ਉਪਲੱਬਧ ਕਰਵਾਇਆ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਨੇ, ਸ਼ਹਦ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸ਼ਰਾਬਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ—ਸਧਾਰਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਲੱਖਣ ਤਕ—ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਥੇ ਗਰਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਰਸਦਾਰ ਖਾਣੇ, ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਾਂ ਅਤੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੁੜ ਦੇ ਥਾਲ ਵੀ ਉੱਥੇ ਉਪਲੱਬਧ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਮ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉੱਤਮ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਓ, ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ; ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਓ;" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਜੇਤੂ। ਸ਼ਬਲਾ ਸਦਾ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਸ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਯੱਗ, ਹਵਨ, ਆਹੁਤੀਆਂ, 'ਸਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਹੋਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ 'ਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਐਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਰਥ, ਜੋ ਚਾਰ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਣ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਠ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਨਸਲ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੱਸ ਹੋਰ ਵੀ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਉਮਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਿਓ। ਜਿੰਨੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਿਓ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਫਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਾਫ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਧਨ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਅਮਾਵੱਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਯੱਗ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂ ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ? ਮੈਂ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਹੁਣ, ਸੁਣੋ ਚੌਵੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ। ਜਦੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਘਸੀਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਮ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ! ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀ ਹਲਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ, ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਭਗਤਵਾਨ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਾਏ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਕੋਲ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਰੋਦੀ ਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ: "ਹੇ ਪੂਜਨਯੋਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।