ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੂਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਸਿੰਘ, ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ, ਖਜਾਨਾ, ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਦੋਨੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਮਕ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਦੀ ਆਤਿਥਿ ਕਰਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗ ਆਦਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਆਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਫਲ, ਮੂਲ, ਪਾਣੀ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ—ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵਿਦਾ ਹੋਵਾਂਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੋ।" ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਤਿਥਿ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਗਾਧੀ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।" ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਠਕ ਸੀ, ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਲਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ। "ਆ, ਆ ਜਲਦੀ, ਸ਼ਬਲਾ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭੋਜਨ ਤੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰ।" "ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੂਰਾ ਆਦਰ—ਸਾਰੇ ਦਿਵਯ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰਸਾ ਦੇ, ਹੇ ਕਾਮਧੇਨੂ!" "ਹੇ ਸ਼ਬਲਾ, ਜਲਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ—ਠੋਸ, ਪਦਾਰਥ, ਚਟਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ—ਸਾਰੇ ਰਸ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸ਼ਬਲਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੀ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਨੇ, ਸ਼ਹਿਦ, ਭੁੰਨਿਆ ਅਨਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ, ਮਹਿੰਗੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ—ਸਾਦਾ ਤੇ ਰਸਦਾਰ—ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਢੇਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਚੌਲ, ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਸੂਪ ਤੇ ਦਹੀਂ ਭਰਪੂਰ ਮਿਲੀ। ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੇ ਸੁਆਦ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਗਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਡਿਸ਼ਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਹੇ ਰਾਮਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਆਪਣੀ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪੋਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਿਥਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ, ਇਹ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦੋ; ਇਹ ਗਾਂ ਰਤਨ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੰਚੇਤਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਦੇ ਦੋ;" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ, ਜਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਢੇਰੀਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੀ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਜੈਤਾ।" "ਸ਼ਬਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਧਰਮਿਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ; ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਸ 'ਤੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਯਜਨ, ਆਹੁਤੀਆਂ, 'ਸਵਾਹਾ' ਤੇ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਖਾ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।" "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸਚਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ।" "ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਉੱਤਰ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉਤਕਟਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਜੀਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਚਾਰ ਸਫੈਦ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਠ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਤੇ ਉਮਰਾਂ ਦੀਆਂ, ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਦੇ।" "ਜਿੰਨੇ ਰਤਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਦੇ।" ਇਸ ਉੱਤਰ 'ਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਿਤਕਬਰੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।" "ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਦੌਲਤ; ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ, ਇਹ ਹੀ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਹੈ।" "ਨਵੀਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਰੀਤਾਂ—ਇਹ ਹੀ ਮੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸ਼ਬਲਾ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਤੇ ਧਰਮਕ ਜੀਵਨ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਦਾਰਥ, ਰਤਨ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਬਦਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।