ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ, "ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਮੰਤਰੀ—ਅਨਲ, ਪਨਸ, ਸੰਪਾਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਤੀ—ਲੰਕਾ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵੇਖ-ਰੇਖ ਕੀਤੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ।" "ਹੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਫੌਜੀ ਤਾਇਨਾਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਖੜਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਪਰਸ਼ਵ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਤਾਇਨਾਤ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਇੰਦਰਜਿੱਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਗਦਾ ਹਨ। ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹਨ, ਉਥੇ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੈ।" "ਰਾਵਣ ਖੁਦ, ਜੋ ਚਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੈ, ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵਿਰੂਪਾਖ੍ਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੀ ਵੱਡੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫੌਜ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ ਇਹ ਵਿਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਰਥ, ਦੋ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ। ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ, ਬੜੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਹਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਵਿਖਾਏ। ਉਹ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਕਾ ਬਾਰੇ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਸੱਠ ਲੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਰਜਾਵਾਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਸਨ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰੋ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਚਹੁੰ ਪਾਸੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਜਦੋਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਨੀਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਹਾਪਰਸ਼ਵ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਹਨੁਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ।" "ਜੋ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਘਟੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗੇ।" "ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਰੀਛਾਂ ਦਾ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮੱਧ ਵਿੱਖੇ ਰਹਿਣ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਨਾ ਧਾਰੇ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋਵੇਗੀ। ਸਾਡੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰਹੇਗੀ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਨਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੜਨਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਤ ਜਣੇ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ। ਮੈਂ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਢਲਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ ਅਤੇ ਅੱਜ ਰਾਤ ਇੱਥੇ ਹੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀਏ। ਇੱਥੋਂ ਅਸੀਂ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜੋ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਰਹਿਣ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬੁਰੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਚੁਰਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਧਰਮ, ਨਾ ਆਚਰਨ, ਨਾ ਕੁਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਫਾਹੀ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘਟੀਆ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀ ਸੁਵੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਤੇ ਧੀਰਜੀ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।