ਲੰਕਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਗਿੱਦੜ ਅਤੇ ਗਿਧ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਪੀਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਘਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੀਆਂ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਖੋਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਨਊਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੂਹੇ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਿੱਲੀਆਂ ਚੀਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ, ਸੂਰ ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਦਿਸਦੇ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਪੀਲੇ ਕਬੂਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੈਨਾ ਪੰਛੀਆਂ “ਚੀਚੀਕੂ” ਕਰਦੀਆਂ, ਪਰ ਝਗੜਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਫਸ ਕੇ, ਓਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਰਾਵਨਾ, ਭਿਆਨਕ, ਗੰਜਾ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲਾ ਆਦਮੀ ਦਿਸਦਾ। ਸਮਾਂ ਖੁਦ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜਿਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲੈ। ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਛੱਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਮੰਦਾ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਬਚਨ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੰਵੀਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਰੋਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੱਖ ਵਾਲੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਕਹੀਆਂ ਜਾਣ, ਮੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀਆਂ। ਰਾਮ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ? ਮੈਨੂੰ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੀ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ? ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ, ਤੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲ ਝੁਕਦਾ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਹੀ ਇੰਝ ਕਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਨੂੰ ਐਸੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਾਂ? ਵੇਖ, ਕਿੰਨੇ ਬਦਰੂਹ ਬਾਂਦਰਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਾਮ, ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਡਰਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜੰਮਣੀ ਖਾਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਕੀ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਕਿਉਂ ਆ ਗਿਆ? ਪਰ ਯਕੀਨ ਕਰ, ਰਾਮ ਜਦ ਆਪਣੀ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।” ਰਾਵਣ ਦੇ ਇੰਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਤਾਵਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਾ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਵਣ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੰਕਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ, ਦੱਖਣੀ ਉੱਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਤੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਕ ਤੇ ਸਾਰਣ ਨੂੰ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ।” ਕੇਂਦਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਰੱਖਿਆ। ਇੰਝ ਲੰਕਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਤਾ ਕਿ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਵੋ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸੀਸ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਵਣ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੇ ਸੱਤਤੀਵੇਂ ਸਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹਵਾ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ, ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਵੰਤ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਅੰਗਦ, ਵਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਾਰਭ ਵਾਨਰ, ਸੁਸ਼ੇਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਮੈੰਦ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਵੀ ਨਾਲ ਸਨ। ਗਜ, ਗਵਾਕ੍ਸ਼, ਕੁਮੁਦ, ਨਲ ਅਤੇ ਪਨਸਾ ਆਦਿ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਾਜ ਹੇਠ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਸੱਪ ਜਾਂ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਆਓ, ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।” ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਰਾਵਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਤਲਬੀ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।