ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਸੀਠ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਸੀਠ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ," ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਫਲ ਤੇ ਕੁੰਦੀਆਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਵਸੀਠ ਜੀ ਤੋਂ ਆਸਰਮ ਦੇ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਅੱਗ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਠ ਜੀ ਦੇ ਚੰਗੇ-ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨੌਕਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰੇ ਠੀਕ ਹਨ?" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਪੁਰਸ਼, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾ ਦੀ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਫਲ-ਕੁੰਦੀਆਂ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕਰੋ।" ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਆਤਿਥਿਆ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੂ ਗੋਮਾਤਾ ਸ਼ਬਲਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, "ਆ, ਆ ਜਾ, ਸ਼ਬਲਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਆਤਿਥਿਆ ਕਰਾਂ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ।" "ਸ਼ਬਲਾ, ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ—ਸੁੱਕਾ, ਤਰਲ, ਚਟਣ-ਯੋਗ, ਚੂਸਣ-ਯੋਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਪਾਨੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।" ਵਸੀਠ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਬਲਾ ਨੇ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਨੇ, ਸ਼ਹਦ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਉੱਤਮ ਮਦਿਰਾ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬਾਂ, ਮਹਿੰਗੇ ਪਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਉਪਲੱਬਧ ਕਰਵਾਏ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਗਰਮ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕੇ ਹੋਏ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਸੁਆਦਲੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਰਸਦਾਰ ਦਾਲਾਂ, ਦਹੀਂ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੰਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਲੇਟਾਂ ਆ ਗਈਆਂ। ਹਰ ਕੋਜੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਤਿਥਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।" "ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਗੋਮਾਤਾ ਦੇ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੋਧਨ ਇਕ ਰਤਨ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸੰਕਲਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਓ।" ਵਸੀਠ ਜੀ ਨੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕ ਧਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਸ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਸ਼ਬਲਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਆਹੂਤੀ, ਯਜਨਾ, ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਬਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਠ ਜੀ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਗਲੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।