ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਪਥਾਂ 'ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਬਕਾਇਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਦੌੜ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸੀ—ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੈਨਿਕ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗਰਜਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਛਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਢਾਲਾਂ ਅਤੇ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਨੇਕਾਂ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿਨੌਣੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸਾਰਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸ਼ੋਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਲਝਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਾਗ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜਦ ਰਾਮ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਅਕਲਪਨੀਯ ਸ਼ੌਰਯ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਵੋਗੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰਯ ਦਰਸਾਉਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਆਉਣਗੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਸੀਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਉਣਗੇ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਤੁਸੀਂ ਇਕੋ ਜੂੜੀ ਵਾਲੀ ਹੋਈ ਹੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖੋਗੀ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਅੰਸੂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਵਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਥਿਲੀ, ਰਾਮ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਤੇ ਸੁਖਯੋਗ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਚੰਗੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦਾ ਘੋੜਾ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸੀਤਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਾਰਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸੜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਾਰਮਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਕਾਲੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਤੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਰਾਮ ਤੱਕ ਲੁਕਕੇ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਰੀ ਲਿਆ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਚਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਗਤੀ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਾਯੂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਰੁੜ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੋਮਲ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਧੋਲੋਕ ਤੱਕ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਸਮਝ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੇਗੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਕਿ ਰਾਵਣ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਛਲ-ਕਪਟ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਉਲਝਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਧਮਕਾਉਂਦਾ ਤੇ ਡਾਂਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੈਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਜੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਖ਼ਬਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।" ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਸਾਰਮਾ, ਜਿਸਦੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਾਨਕੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਨੀਤ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰਮਾ ਰਾਵਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੁਰਚਾਰੀ ਰਾਵਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁਬਾਰਕ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਜਾਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉਧਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਖੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਿਛੁੜ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਸੀਤਾ ਨੇ ਸਾਰਮਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। "ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਕਿ ਉਹ ਕਠੋਰ ਰਾਵਣ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਾਰਮਾ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। "ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੰਤਰੀ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ।" "ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਰਾਮ) ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਓ; ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਸਕੇ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕੇ?" "ਇੰਨਾ ਵਾਰੀ ਮਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ (ਰਾਵਣ) ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਵਿੱਚ ਰੁਝਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੁਡਵਾ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਉਸ ਕਠੋਰ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ।